نقدی بدبینانه بر آلبوم پنهان فرشید اعرابی

11 فروردین 83

سلام:
دیروز کاست پنهان فرشید اعرابی به دستم رسید.
خب می دونید که این اولین کاست مجاز در سبک متال در ایران است. وباز شدن راهی برای گروه های دیگر می تواند باشد.

 

پنهان

 

گیتار الکتریک : فرشید اعرابی
گیتار باس : فرشید اعرابی
سازهای الکترونیک : فرشید اعرابی
برنامه ریزی درامز : فرشید اعرابی

آهنگساز : فرشید اعرابی
تنظیم کننده : فرشید اعرابی

خواننده : فرشید اعرابی

خب می بینید که همه کار رو خودش انجام داده. فقط شعر رو خودش نگفته که اگر می تونست می گفت. فکر کنم دیگه توی این زمینه استعداد نداشته.
به هر حال به عنوان اولین کار متال در ایران قابل قبوله. اما به طور کلی کار زیاد خوبی از آب در نیومده.
این کاست ضعف های زیادی داره و من سعی می کنم با همین دو مرتبه که شنیدم این ضعف ها رو بر شمارم.(البته من در برابر بعضی از بزرگان موسقی که می آن اینا رو می خونن پوزش می خواهم اگر کم و کاستی در درک این حقیر می بینند.)

خب اول اینکه در سرتاسر آلبوم ما ریف های خیلی ساده و ابتدایی می شنویم و هیچگونه چیز خاصی نیستند. به نظر من این ها ساده ترین ریف هایی بوده که می شد بسازه. و برای اینکه این کمبود رو یک جورایی پنهان کنه در سرتاسر همه آهنگها از سولو استفاده کرده برای اینکه ریف ها به درستی شنیده نشوند. به همین دلیل ما سولو ها رو جاهایی که نباید می شنویم و این یکی از عامل های شلوغی و در همی آهنگ ها شده.
یکی دیگه از ایراد هایی که داره بد تمام شدن آهنگهاست. آهنگ ها یا به طور خیلی ناگهانی تموم می شن که همین ناگهانی تمام شدن اصلا تکنیکی نیست. می رفت چهار تا کار این مدلی رو می شنید بعد از این کارها می کرد. و یا اینکه در اوج سولو صدای آهنگ به طور وحشتناکی کم می شه و باعث ضد حال برای شنونده می شه. من نمی دونم چرا سولو های قشنگش رو اینطوری حروم کرده. شاید می خواسته تایم آهنگ هاشو کم بکنه و شاید هم ارشادی چیزی بهش گیر داده که اینطوری فکر نمی کنم. به هر حال از این لحاظ هم ضد حال زده.
مورد دیگه استفاده از پاساژ تکراری بوده. برای کل این آلبوم فکر نمی کنم بیش از پنج پاساژ ساخته باشه و هر پاساژ رو ده بار توی یک آهنگ تکرار می کنه. و حتی یکی از پاساژ هایی که قشنگ از آب در اومده رو توی چندین آهنگش به طور مشترک استفاده می کنه. من نمی دونم چرا از یک دامر استفاده نکرده. این طوری کارش انعطاف بیشتری داشت. این کارش چند دلیل  می تونه داشته باشه. یکی این که پول نداشته یک درامز بگیره و بزنه. شاید بلد نبوده. که در این دو صورت می تونست یک درامر بیاره. ولی اینطوری یک مشکلی پیش می اومد: کلاس کار پایین می اومد و کاری دو نفره می شد. پس حاضر شد که به آلبومش گند بزنه ولی اسم خودش تنهایی روی کاست باشه.
موردی دیگه در مورد خوندنشه. خواسته متال بخونه. برای همین خیلی خشک خونده و بی روح. اصلا هیچ احساسی از خوندنش به آدم دست نمی ده. انگار اصلا خوانندگی بلد نبوده. و همین بدون احساس خوندنش یکی دیگه از عوامل به دل ننشستن آهنگ هاست. می تونست آهنگ ها رو بسازه و بده یک نفر خواننده براش بخونه. اما این کار رو هم نکرد به همون دلایل.

نقص دیگه ای که آلبوم داره اینه که از اول تا آخر آهنگ ها یکریز داره می خونه و نفس آهنگ رو می گیره. اصلا به آهنگ فرصت خود نمایی نمی ده. و وقتی می افته روی دنده خوندن. پشت سر هم و یک نفس می خونه با همون لحن بی روحش. اگر کاستی بی کلام می داد خیلی سنگین تر بود.
بعد هم از یک سری شعر استفاده کرده که همه صد بار خوندنش. نکرده یک شعری جدید بخونه.

تمامی اینها و اشکالات دیگه ای که این آلبوم داره فقط یک دلیل داره و اون هم اینه که : خواسته خودش تنها این کار رو بکنه و تمام این کاست حاصل تفکرات یک فکر و نظره. و این در هنر موسقی افتضاحه.

بکش تا هیکلت بیاد چون خود کرده رو تدبیر نیست.
حیف استعدادهایی که در این مملکت حروم شدن. حیف اوهام هایی که زودتر از زمان آمدند و حرام شدند. حیف شهرام های شعربافی که استعداد هایشان سرکوب شد.
و لعنت بر این ارشاد اسلامی که در ارزش گذاری مشکل داره.

وای بر ما.